بدين‌گونه ارينب براى شوهر فريب‌خورده‌اش باقى ماند ، و در غياب شوهرش هيچ كس با او همبستر نشد . عبدالله از ارينب درخواست كرد آنچه را كه حسين ( ع ) به عنوان مهريه او داده است به آن حضرت بازگرداند . ارينب هم پذيرفت . اما حسين ( ع ) نپذيرفت و فرمود : آنچه من از ثواب خدا انتظار و اميد دارم برايم بهتر است . علىبن ابيطالب ( ع ) هاشمى مىگويد : « به خدا سوگند از دنياى شما پر كاهى نيندوختم و از ثروت آن ذرّه‌اى ذخيره ننمودم و براى عوض كردن لباس كهنه‌ام ، لباس كهنهء ديگرى آماده نكردم . اگر مىخواستم مىتوانستم عسل مصفّا و مغز گندم و پارچه‌هاى ابريشمى فراهم آورم ، اما هيهات غيرممكن است كه هواى نفس بر من پيروز شود و طمع من بتواند مرا به شكم‌پرستى وادارد . شايد در حجاز يا يمامه فردى باشد كه نيازمند نانى باشد و شكم او هيچ‌گاه سير نشده باشد ! آيا من با شكم سير بخوابم در حالى كه در اطرافم شكمهاى گرسنه و جگرهاى تشنه باشد ؟ ! آيا من به همين قناعت كنم كه به من اميرالمؤمنين بگويند و در ناملايمات زندگى با آنها همراه نباشم ؟ » على ( ع ) در نامه‌اى به فرماندار خود در اهواز مىنويسد : « به خدا سوگند اگر اطلاع پيدا كنم كه نسبت به بيت‌المال مسلمانان خيانت